Boekscout Auteursblog - verhalen van en door auteurs

De promotiespagaatEen boek schrijven is één ding. Een boek promoten? Dat blijkt een heel ander verhaal.Het schrijven vond ik ontzettend leuk. Lekker anoniem in je eigen bubbel. Van de eerste woorden op papier tot het moment waarop ik eindelijk het boek in mijn handen had. Het was een mooi proces. En ook het toeleven naar de lancering vond ik bijzonder. Maar dan komt het moment waarop je boek er daadwerkelijk is. En dan moet je het gaan promoten. Daar blijk ik dus een stuk minder goed in te zijn.Niet alleen omdat ik het ongemakkelijk vind om mijn eigen boek voortdurend onder de aandacht te brengen. Er zit voor mij ook een duurzaam dilemma aan vast.Want hoe duurzaam is het eigenlijk om steeds maar te roepen: koop mijn boek!? Ik ben zelf groot voorstander van bewust consumeren. Niet alles hoeft nieuw gekocht te worden en al helemaal niet in grote hoeveelheden. En juist een boek voelt voor mij als iets dat je eindeloos zou moeten kunnen delen. Dus voelt het ergens tegenstrijdig om mensen aan te moedigen mijn boek te kopen, terwijl ik tegelijkertijd helemaal niet vind dat we steeds maar méér spullen moeten aanschaffen. En toch moet ik mijn boek natuurlijk wel onder de aandacht brengen. Want hoe enthousiast de eerste lezers tot nu toe zijn over mijn boek, als verder niemand weet dat het bestaat, wordt het lastig om meer lezers te vinden. Dus zet ik mezelf toch maar over die drempel heen. Ik heb verschillende tijdschriften aangeschreven met de vraag of ze mijn boek willen lezen en er misschien iets over willen plaatsen. Ik deel zo nu en dan met mensen dat ik een boek heb geschreven. En ik probeer mezelf eraan te herinneren dat vertellen dat je een boek hebt geschreven niet hetzelfde is als iemand iets aansmeren. Maar makkelijk vind ik het nog steeds niet.Mijn grote droom: de bibliotheekEr is namelijk één plek waar ik mijn boek héél graag zou zien: de bibliotheek.Ik ben zelf een enorme fan van de bibliotheek. De hoeveelheid boeken die ik lees, zou me een klein fortuin kosten als ik ze allemaal zou moeten kopen. Bovendien vind ik het juist zo mooi dat één boek door zoveel verschillende mensen gelezen kan worden. Een boek lenen is wat mij betreft dan ook een prachtig voorbeeld van delen in plaats van steeds opnieuw kopen. Mijn boek in de bibliotheek krijgen zou daarom voor mij misschien wel mooier zijn dan honderden boeken verkopen. Maar ja… hoe pak je dat eigenlijk aan? Moet je zelf contact opnemen met bibliotheken? Kun je je boek ergens aanmelden? Zijn er landelijke systemen waar bibliotheken uit putten? Of moet ik gewoon brutaalweg bij de bibliotheek binnenlopen met een exemplaar onder mijn arm en zeggen: “Hallo, hebben jullie nog een plekje op de plank?” Misschien is dat laatste nog wel het meest passend bij mijn promotiestrategie. Een beetje zoeken, een beetje proberen en vooral ontdekken hoe ik mijn boek onder de aandacht kan brengen zonder mensen het gevoel te geven dat ze vooral méér moeten kopen. Want misschien zit daar voor mij wel de oplossing van de promotiespagaat: niet zozeer zoveel mogelijk boeken verkopen, maar vooral zorgen dat zoveel mogelijk mensen mijn boek kunnen lezen. En als dat via de bibliotheek kan? Dan zou ik daar ontzettend blij van worden.

Vrijdag was het zover. In de aanwezigheid van familie en vrienden was de boeklancering voor Uiteengespat. Bij de introductie was de spanning nog duidelijk van mijn gezicht te lezen. We hadden besloten de lancering te doen door een interview van iemand die het boek al gelezen had. Mijn zoon had als eerste in mijn intieme omgeving het boek gelezen en leidde het interview. Na zijn eerste vraag viel de spanning van mij af en kreeg ik plezier om te vertellen over mijn boek. Er kwamen nog wat vragen van de bezoekers en daarna was er tijd voor een hapje en een drankje en het signeren van het boek.

Deze week heb ik het eerste exemplaar ontvangen. Het pakketje hield ik gesloten tot mijn kinderen en partner thuis waren. Toch vergat ik, in mijn nieuwsgierigheid en met het gezellige geklets aan tafel, om hier een duidelijk onthullingsmoment van te maken. Geen tromgeroffel, maar een zacht openscheuren van het pakketje, dat verloren ging in het gebabbel. Mijn stilte en verwondering om mijn boek echt in handen te hebben werd langzaam aan waargenomen. Behalve mijn oudste zoon die halverwege de maaltijd vroeg wanneer is nu de boekreveal?